Home > Uncategorized > BLUNDERS, DAAR BEN IK HEEL GOED IN.

BLUNDERS, DAAR BEN IK HEEL GOED IN.

Mijn column Paskamer geheimen,uit het Big is Beautiful magazine, lente 2012.

IK GEEF HET GROOTMOEDIG EN RUIMHARTIG TOE!
BLUNDERS, DAAR BEN IK HEEL GOED IN. IK MAAK ZE DAN OOK REGELMATIG.
Image
Gisteren was ik een dag alleen in de zaak. Rustige dag, een beetje saai, maar wel een goed moment om allerlei achterstallige karweitjes te doen. De keukenkastjes in het magazijn waren dringend aan een sopbeurt toe. Terwijl ik op het keukentrapje sta te balanceren vertrouw ik mijn winkel aan de deurbel toe. Gaat ie, dan ren ik als een speer naar voren. Mijn tweede voornemen voor die dag was de plinten van de paskamers schoonmaken. De vergeethoekjes, ja ook bij mij.

Vol voorjaarsmoed aan de slag dus, paskamer 1 en 2 waren snel klaar. Bij paskamer 3 waren de dikke gordijnen nog dicht. In een reflex, zonder na te denken, trek ik ze met een zwaai open om vervolgens zicht te hebben op een bijna geheel ontblote klant. Van schrik slaak ik een keiharde gil. De klant, niet voorbereid op zoveel geweld en lawaai, schiet achteruit tegen de spiegel, mij met grote, angstige ogen aankijkend. Oorzaak van deze consternatie; kapotte winkelbel. Mevrouw was binnengekomen toen ik in de keuken aan het poetsen was, had gauw een paar bh’s uit het vak gepakt en was snel naar een  paskamer gelopen. Snel, snel omdat ze haar dochtertje van school moest halen. Bijgekomen van deze miskleun konden we er smakelijk om lachen, maar het schaamrood zat op dat moment op meer dan mijn kaken. Dat ik een klant zo vreselijk had laten schrikken.

Of de keer dat er een goede klant van mij binnenkwam, weer een met partner. Roep ik enthousiast tegen haar man:”wat bent u veel afgevallen, dat scheelt wel wat maatjes.” Waarop mevrouw met een rood gezicht reageert:” u bedoelt zeker mijn ex-man, dit is mijn nieuwe vriend.” ik kon mijn tong wel afbijten.

EN NU DE UITSMIJTER.
Het was stormachtig, nat weer en een grote, stevige man stond door de winkelruit naar binnen te gluren. Kort daarvoor hadden wij een poging tot overval gehad, dus de schrik zat er nog goed in. Mijn collega was even weg om boodschappen te halen. Dat had ik natuurlijk weer. Het zweet stond op mijn rug van de schrik. Toen de kletsnat verregende man binnenkwam liep ik stoer op hem af, mijn hand om de overval knop die ik snel in mijn broekzak had gestopt. Ik ben met mijn 183 toch niet echt een kleine vrouw, maar deze beer van een vent stak een kop boven me uit.”Kan ik u helpen”, wist ik met een hoog piepstemmetje uit te brengen. Al stotterend vertelde de man verlegen dat hij een mooi setje zocht als cadeau voor zijn vrouw. Mijn angst was meteen verdwenen. Deze ‘overvaller’ bleek een zachtaardige teddybeer, die zijn drempelvrees had overwonnen en naar binnen was gegaan. Waarschijnlijk met net zoveel angstdruppels op zijn rug als ik. Gelukkig had ik niet op de overval knop gedrukt. Wel een beetje jammer eigenlijk… anders was dit mijn grootste blunder aller tijden geweest!

Advertenties
Categorieën:Uncategorized
  1. Nog geen reacties.
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: