Home > Uncategorized > Boontje komt om zijn loontje

Boontje komt om zijn loontje

Misschien heb ik wel een hekel aan de zomer omdat mijn rolletjes, love handles en ander knuffelvet meer zichtbaar zijn in dunne stretchstof?
Van de hele tijd mijn buik in houden loop ik rood aan en rood worden doe ik toch wel! Is het niet van de zon dan wel van de hitte. Dus is het weer tijd om te gaan afvallen.

Vol goede moed ga ik naar de sportschool, zenuwachtig sta ik in de deur van de sportzaal en door de ruiten heen zie ik alle strakke lijven in van die leuke sportpakjes. Ik voel me net een nijlpaard in mijn legging met oversized T-shirt. Tja, er is wel sportkleding te krijgen voor een maatje meer, maar volgens de fabrikanten mogen vrouwen met maat 54 of meer niet meer sporten. Anders zouden ze mijn maat, inmiddels 58, ook wel maken!

Ik begin met de loopband, snelwandelen. Al snel gutst het zweet van mijn hoofd, mijn haren liggen nat en plat op mijn hoofd en het T-shirt plak aan mijn lijf. Ik moet wachten op een vrouw van een jaar of zeventig, Ze zit op een skippybal en trekt twee gewichten naar zich toe. Vol respect kijk ik toe hoe deze kranige vrouw bezig is. Dan ben ik aan de beurt en ga op de skippybal zitten, ik trek aan de gewichten maar ze bewegen helemaal niet! Tot mijn grote schaamte moet ik de gewichten halveren om ze van hun plaats te krijgen.

Mijn man lacht me hartelijk uit als hij mijn verhalen hoort. Lach maar, roep ik, ga maar eens mee! De volgende dag gaat ie mee als introducee. Hij wordt op een apparaat gezet, maar wat hij niet weet is dat ik de trainer heb opgejut om zijn toestel flink zwaar af te stellen. Na een kwartier strompelt mijn, overigens behoorlijk fitte, man van het apparaat. Verbaasd over het zware niveau van sporten. Zo, dat dwingt respect af, die is binnen.

Eindelijk, ik kan gaan douchen. Niets lekkerder na spoten. Vol energie zeep ik me rijkelijk in tot het water plotseling stopt….kalm blijven, denk ik, nog een keer op de knop duwend. Maar er komt geen druppel uit! Daar sta ik dan, met mijn haar en lijf vol schuim. In mijn uppie, niemand in de buurt. Naast het douchewater voel ik ook het angstzweet als een natte handdoek om me heen. Ik werp met prikkende ogen een voorzichtige blik om de deur. In de gang zijn twee Poolse mannen aan het schilderen. Er is geen water, piep ik. Geen echo, There is no water!. Na vijf lange minuten klopt ongetwijfeld lachende bouwvakker op de deur.

Opgelucht giechelend neem ik me voor om s’avonds mijn man toch maar de waarheid te vertellen over zijn avontuur op het wandelapparaat.

Advertenties
Categorieën:Uncategorized
  1. Nog geen reacties.
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: